Μια μπάντα. Ένας μύθος. Μια αυτοκτονία. Μια αναγέννηση! Κάπως έτσι πάει η ιστορία των Joy Division που έγιναν New Order…

Μετά τον τραγικό χαμό του Ian Curtis, frontman των JD, τα εναπομείναντα μέλη δημιούργησαν το synth-pop συγκρότημα New Order το 1980. Μετά όμως από πολλές επιτυχίες και μια λαμπρή καριέρα ήρθε η ώρα για τους τίτλους τέλους… Η μπάντα που πάντρεψε το New Wave και το post-punk με την ηλεκτρονική μουσική και έδωσε στο κοινό τραγούδια που σημάδεψαν μια εποχή και τα οποία ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να ακούγονται σαν να μην πέρασε μια μέρα, όπως τα “Blue Monday”, “Age of Consent”, “The Perfect Kiss” και άλλα, διαλύθηκε. Βέβαια αυτό δεν ήταν και τόσο απλό όπως φάνηκε αφού το κάθε μέλος έλεγε τα δικά του για το αν οι New Order θα συνεχίσουν ή όχι… Τελικά σε ένα άρθρο στην εφημερίδα Guardian το 2011 είπαν ότι προσωπικές και επαγγελματικές διαμάχες τους οδήγησαν στην απόφαση να μην ξαναπαίξουν μαζί. Μάλιστα ο Stephen Morris δήλωσε πως “δεν υπάρχει μέλλον για τους New Order. Είναι δύσκολο να βάλεις μια τελεία σε όλα αλλά νομίζω πως εμείς το κάναμε”. Έλα όμως που στις 5 Σεπτέμβρη ανακοίνωσαν ότι θα δώσουν συναυλίες για 1^η φορά μετά το 2006 για φιλανθρωπικούς σκοπούς στο Ancienne Belgique στις Βρυξέλλες στις 17 & 18 Οκτώβρη, χωρίς τον Peter Hook.

Αυτές οι συναυλίες φυσικά δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν να θεωρηθούν συναυλίες New Order αφού στην ουσία είναι το side project του frontman Bernard Sumner “Bad Lieutenant” με τον Steven Morris στα drums, τον Phil Cunningham στην κιθάρα, τον Gillian Gilbert στα πλήκτρα και τον Tom Chapman να παίρνει τη θέση του Hook στο μπάσο. Τι δήλωσε όμως για όλα αυτά ο Hooky? “Το άκουσα αυτό και εξεπλάγην! Όλοι ξέρουν πως New Order χωρίς Peter Hook είναι σαν Queen χωρίς Freddie Mercury, U2 χωρίς The Edge και Sooty χωρίς Sweep! Είναι σαν να πω εγώ ότι κάνω περιοδεία σαν Joy Division! Σοβαρά τώρα, δεν καταλαβαίνω την απόφαση που πήραν οι άλλοι τρεις. Εύχομαι να με είχαν προσεγγίσει. Δεν συμφωνώ με τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν και νοιώθω ότι θα ήταν πιο ευγενικό και επαγγελματικό να μου μιλήσουν πριν τις ανακοινώσεις. Είναι πολύ λυπηρό.”.

Εγώ πάλι λέω ότι είναι πολύ λυπηρό το να βλέπεις μπάντες που τα μέλη της μεγάλωσαν μαζί, πέρασαν δυσκολίες, χαμό αγαπημένων ανθρώπων, έζησαν συγκλονιστικές στιγμές και δέθηκαν σαν οικογένεια, τώρα, μετά από 35 χρόνια να κατηγορούν ο ένας τον άλλον, να κάνουν συναυλίες με το ηχηρό όνομα μόνο και μόνο γιατί θα πουλήσει περισσότερο και να ξεπέφτουν έτσι στα μάτια των θαυμαστών τους… Τελικά “music will tear them apart”…