9,10, 11 & 12 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (ΧΩΡΟΣ Δ΄)

Μια ομάδα για χορευτές μετά τα 40 σε χορογραφίες του Γίρι Κίλιαν

Σε μια παράσταση που ...χρόνο δεν κοιτά!!!

Mπορεί οι μόδες να έρχονται και να παρέρχονται, η δουλειά όμως αυτού του υπέροχου Τσέχου δημιουργού με τη μεταφυσική πνοή μοιάζει να τις υπερβαίνει. Με περισσότερες από 70 χορογραφίες στο ενεργητικό του τα τελευταία 35 χρόνια, διαθέτει μια ακαταμάχητη γοητεία, αληθινά μοναχικός και ακατάτακτος. Κράμα ευαισθησίας και λογικής κατάφερε να στήσει στη Χάγη ένα χορευτικό εργαστήρι με άξονα το εξαιρετικό Nederlands Dans Theater, από τα ποιοτικότερα σχήματα χορού στον κόσμο.
Ο Γίρι Κίλιαν ήδη από το 1991 είχε προχωρήσει στην ίδρυση μιας ομάδας για χορευτές μετά τα 40. Μιας ομάδας που έμελλε να αλλάξει ριζικά την αντίληψη που ήθελε τη χορευτική τέχνη να συνδέεται μόνιμα με τη νεότητα. Με αυτή την ομάδα, που ονομάζεται Paradoxon, και με τρία έργα, συμμετέχει στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών.

WHEN TIME TAKES TIME - CAR-MEN - BIRTHDAY


When Time Takes Time (2002)

Χορογραφία – Σκηνικά : Γίρι Κίλιαν

Μουσική: Dirk Haubrich
Ακούγονται αποσπάσματα από τη Σονάτα υπό το Σεληνόφως του Μπετόβεν, στα οποία ασκείται και παίζει ο 12χρονος μαθητής του Amsterdam Japanese Middle School, Shun Moriyama
Κοστούμια: Joke Visser
Σχεδιασμός φωτισμών: Kees Tjebbes

Ερμηνεύουν: Sabine Kupferberg, Egon Madsen

Παραγγελία του Saitama Arts Theatre, συμπαραγωγή Saitama και Nederlands Dans Theatre (NDT)
Διάρκεια : 20 λεπτά

Από τα τρία έργα αυτό το εναρκτήριο κομμάτι είναι το πιο προσωπικό. «Ζω με τη γυναίκα μου τη Σαμπίνα εδώ και 35 χρόνια. Και η σχέση μας περνούσε κρίση όταν έφτιαχνα αυτό το κομμάτι. Διαπίστωσα πως ο χρόνος είναι ο εκπληκτικότερος θεραπευτής. Και βιαζόμαστε πάντα τόσο, που ποτέ δεν βρίσκουμε το χρόνο να σταματήσουμε και να συλλογιστούμε», λέει ο Γίρι Κίλιαν στο free press του Φεστιβάλ Αθηνών (ΕΦ). Αυτή τη σχέση με το χρόνο καθώς και την προσπάθεια συμφιλίωσης με τη ζωή και τους «άλυτους κόμπους» που ο καθένας μας κουβαλά, μεταφέρει στη σκηνή ο διάσημος χορογράφος.

Γι αυτό το έργο έχει γράψει παλιότερα:
«Ένα παιδί προσπαθεί να παίξει ένα από τα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής, τη Σονάτα Υπό το Σεληνόφως, του Μπετόβεν..Το παιδί προσπαθεί, προσπαθεί να τεντώσει τα δάχτυλά του, να παίξει σωστά τις νότες....
Είναι κάτι που έχουμε ζήσει με την Sabine. Ακούγαμε ένα παιδί, απέναντι στον κήπο, να προσπαθεί να συγχρονίσει το δεξί με το αριστερό του χέρι, να βγει κάποιος ήχος σωστός από τη μεγάλη αυτή σύνθεση του Μπετόβεν...
Το αποτέλεσμα ήταν ένα περίεργο μείγμα, μιας μεγάλης επιθυμίας του παιδιού να πετύχει το ακατόρθωτο, κι από την άλλη, η εύθραυστη, απελπισμένη και μάταια προσπάθειά του...
Κι αυτή η επιθυμία του παιδιού να πετύχει το ακατόρθωτο, έγινε για εμάς το σύμβολο, των δικών μας επιθυμιών, ανασφαλειών, της απεγνωσμένης προσπάθειας να αγγίξουμε το ιδανικό, που θα παραμένει άπιαστο...
Κι έτσι αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε, την προσπάθεια του παιδιού – από τη μια όμορφη κι από την άλλη μάταιη – να παίξει μία από τις μεγαλύτερες μουσικές συνθέσεις, ως σύμβολο της δικής μας βούλησης να καταλάβουμε και να ερμηνεύσουμε το πιο προκλητικό απ’ όλα τα παιχνίδια, την ίδια τη ζωή...»
(25 Αυγούστου 2002)


CΑR-MEN (2006)

Φιλμ
Χορογραφία : Γίρι Κίλιαν
Σκηνοθεσία : Boris Paval Conen
Μουσική : Han Otten
Κοστούμια : Stephanie Marien
Ερμηνεύουν : Sabine Kupferberg, Gioconda Barbuto, David Krugel,
Karel Hruska
Συμπαραγωγή : ARTE, Ceska Televize, NPS
Διάρκεια: 30 λεπτά


Ένα ασπρόμαυρο φιλμ με την ιστορία τεσσάρων ανθρώπων που σφύζουν από φιλοδοξία, αγάπη και μίσος. Μια αλληγορία για τον χρόνο, την ταχύτητα, την ακινησία, την κίνηση, τη νιότη, την ηλικία – με άξονα μια κλασική διαχρονική ιστορία, την ιστορία της Κάρμεν. Οι χορευτές, που όλοι τους είναι πάνω από σαράντα χρονών, ερμηνεύουν τις τέσσερις αρχετυπικές μορφές του έργου. Μέσα σε ένα κλίμα διάχυτης νοσταλγίας οι ενήλικες βλέπουν, αντικρίζοντας τον καθρέφτη, τις ζωές τους εμβαπτισμένες στην πικρή ειρωνεία αλλά και το λυτρωτικό χιούμορ. Η ταινία έχει γυρισθεί σ’ ένα τσέχικο ανθρακωρυχείο κοντά στα γερμανικά σύνορα. Σ’ ένα τοπίο σεληνιακό, που ερήμωσε κι αφάνισε η παρέμβαση του ανθρώπου.
Τίποτα στο φιλμ δεν κινείται η εξελίσσεται σε κανονικό ρυθμό και χρόνο. Όλα πηγαίνουν ή πολύ γρήγορα ή αισθητά αργά σε συμπληρωματική αντίστιξη με τις χορογραφίες.
«Είναι η απόδοση της ιστορίας της Κάρμεν από τέσσερεις μόνο χαραχτήρες που με την εμπειρία του χρόνου και του γήρατος, την ξαναζούν με πολύ περισσότερο χιούμορ, οργή και συναίσθηση της μοίρας, απ’ό,τι όταν ήταν νέοι. Κοιτάζουν και ερμηνεύουν το παρελθόν μέσα απ’τον παραμορφωτικό καθρέφτη του χρόνου». Ταυτόχρονα «το Car-Men είναι ένα λογοπαίχνιο», λέει ο Γίρι Κίλιαν (στο free press «ΕΦ»). Αντρες τρελοί για αυτοκίνητα. Είναι ηλικιωμένοι χορευτές που παίζουν οκτάχρονα παιδιά, που παριστάνουν τους μεγάλους. Κι αυτοί οι μεγάλοι είναι μεσήλικοι που ζουν τα πάθη τους στο φουλ. Είναι ένα υπέροχο ταξίδι πάνω στο χρόνο, στο γήρας και στην ταχύτητα – πάνω στο πόσο γρήγορα περνάει η ζωή».




Birthday (2001)

Σύλληψη – Χορογραφία – Σκηνικά- Φωτισμοί : Γίρι Κίλιαν
Μουσική : Wolfgang Amadeus Mozart
Κοστούμια : Joke Visser
Φιλμ / Βίντεο : P&P. Lataster Film & Rob de Groot

Ερμηνεύουν: Gioconda Barbuto, Sabine Kupferberg, David Krugel, Gelald Lemaitre, Egon Madsen

Συμπαραγωγή : Hebbel Theater (Berlin), Saitama Arts Theater (Japan) και Netherlands Dans Theater
Διάρκεια: 35 λεπτά

Είναι το πιο καταπραυντικό από τα τρία έργα. Μιλά για τον κύκλο της ζωής, το χρόνο που κυλά και φέρνει τη ζωή και το θάνατο. Ενας διαλογισμός πάνω στα μεταφυσικά ερωτήματα της ζωής με έντονο και το κωμικό στοιχείο, που ξεδιπλώνεται μέσα από την κίνηση των χορευτών.

Από Σημείωμα του Γίρι Κίλιαν:

«Όλοι γεννιόμαστε, κι όλοι γιορτάζουμε το γεγονός κάθε 365 μέρες...Αυτός είναι ο κύκλος του χρόνου, στον οποίο η φύση γεννιέται, πεθαίνει και ξαναγεννιέται – ανεξάρτητα από την ύπαρξη του καθενός. Εμείς αναρωτιόμαστε γιατί γεννηθήκαμε, τί υπήρχε πριν από τη γέννησή μας και τί θα υπάρξει μετά. Απαντήσεις, όμως που να μας ικανοποιούν, ποτέ δεν υπήρξαν κι ούτε θα υπάρξουν. Από τότε που ήμουν νέος είχα έντονα την αίσθηση ότι το πιστοποιητικό της γέννησής μας είναι και το πιστοποιητικό του θανάτου μας (ή όπως το θέτει ο Francis Bacon Q «τελικά εδώ ερχόμαστε για να πεθάνουμε»). Έχω επίσης την εντύπωση ότι για τους γονείς η απόκτηση ενός παιδιού είναι κι ένας μικρός θάνατος – με τη μεταφορική έννοια ......Ανάμεσα στη μέρα της γέννησης και στη μέρα του θανάτου πολύς χρόνος κι ενέργεια ξοδεύονται, μαζί με δημιουργικότητα, επιθυμία, σύγχυση, αγάπη...Και ο Μόζαρτ, που διάλεξα γι’ αυτό το κομμάτι είναι το καλύτερο παράδειγμα κάποιου, που ενώ ο χρόνος από τη μέρα Α έως τη μέρα Ω της ζωής του ήταν απελπιστικά σύντομος, εκείνος την έζησε και την κατάλαβε σ’ όλο της τον πλούτο, τη φαντασία, την τρέλα, και την κωμικότητα..»
(25 Ιουνίου 2001)


ΓΙΡΙ ΚΙΛΙΑΝ

«Δεν είναι εύκολο να πεις τί νιώθεις την ώρα που σε χειροκροτούν», λέει σε πρόσφατη συνέντευξη του ο διεθνούς φήμης χορογράφος, Γίρι Κίλιαν. «Κατά κάποιον τρόπο η σκηνική παρουσία σχετίζεται με την εκτίμηση. Εσύ προσφέρεις κάτι στο κοινό, και με τη σειρά σου, περιμένεις να εισπράξεις την εκτίμησή του. Άλλωστε δεν δουλεύουμε για τον εαυτό μας αλλά για όσους θα έρθουν να μας δουν. Ακόμη κι όταν στην αρχή αρνείσαι να κάνεις συμβιβασμούς για «χάρη του κοινού» στην πορεία γίνεσαι ελαστικότερος. Πολλοί συνάδελφοι μου βέβαια διαφωνούν, λέγοντας «δεν με ενδιαφέρει το κοινό, εγώ κάνω αυτό που μου αρέσει» εμένα πάλι η άποψη αυτή δεν μου αρέσει, μου φαίνεται αλαζονική».

Το βέβαιο είναι ότι μετά από δεκαετίες λαμπρής καριέρας και μεγάλων επιτυχιών σε όλον τον κόσμο, και πολλών βραβείων και διακρίσεων, ο γεννημένος στην Πράγα, Γίρι Κίλιαν, απολαμβάνει και το χειροκρότημα και την εκτίμηση του κόσμου. Με λαμπρές σπουδές στο Conservatory της πρωτεύουσας της Τσεχίας και στη συνέχεια στο Royal Ballet School του Λονδίνου, ο Κίλιαν είδε την καριέρα του να απογειώνεται, όταν μερικά χρόνια αργότερα, αποφάσισε να εγκαταλείψει το Μπαλέτο της Στουτγάρδης (1975) και να εργασθεί αποκλειστικά για το Nederllands Dans Theatre. Η φήμη του εδραιώθηκε σε διεθνές επίπεδο ακόμη κι όταν στα μέσα της δεκαετίας του ’80, άρχισε να απομακρύνεται από τις κλασικές και λυρικές μορφές χορού και να προσανατολίζεται σε περισσότερο αφηρημένες ή σουρρεαλιστικές χορογραφίες μπαλέτου (No More Play, 1988, Falling Angels, 1989, Petite Mort, 1991) . Εκτός όμως από το χορογραφικό του έργο, ο Κίλιαν υπήρξε εμπνευστής μιας καινοτόμας οργάνωσης του Nederlands Dans Theater, προσθέτοντας δύο νέες ομάδες: η μία περιελάμβανε 16 χορευτές από 17 έως 23 ετών, κι η άλλη είχε για μέλη καλλιτέχνες άνω των σαράντα !! Αυτή η τελευταία έμελλε να αλλάξει ριζοσπαστικά την αντίληψη που ήθελε τη χορευτική τέχνη να συνδέεται μόνιμα με τη νεότητα. Έτσι σήμερα, με το όνομα Paradoxon παρακολουθεί κανείς την «παράδοξη» ομάδα που χορεύει με ρυτίδες στο πρόσωπο και μ’ ένα σώμα που αντιστέκεται στην τελειότητα και την πειθαρχία, αναδεικνύοντας ωστόσο την ωριμότητα και την ψυχοδιανοητική συμμετοχή του ερμηνευτή.

Επιπλέον οι πέντε ερμηνευτές που θα παρακολουθήσουμε και στην Ελλάδα έχουν λαμπρές περγαμηνές στη χορευτική τέχνη. Από τον Καναδά η Gioconda Barbuto υπήρξε σολίστ με την ομάδα Les Grands Ballets Canadiens μέχρι το 1996, ενώ στη μακρά και λαμπρή πορεία της έχει διακριθεί σε χορογραφίες πολλών διασήμων, όπως οι Μπαλανσίν, Butler, Duato, Fokine, Κίλιαν, Laurin, κ.α.

Η Sabine Kupferberg από τη Γερμανία, η «χορεύτρια με τα χίλια πόδια» γνωρίσθηκε με τον Κίλιαν στη Στουτγάρδη, κι έκτοτε τον ακολούθησε, έχοντας χορέψει, σχεδόν σε κάθε του δουλειά. Διευθυντής μπαλέτου στη Φρανκφούρτη κι αργότερα στη Στοκχόλμη και τη Φλωρεντία, ο Egon Madsen έχει διακριθεί διεθνώς για τις εκπληκτικές ικανότητες του και ως χορευτής αλλά και ως ηθοποιός.

Ο Gerard Lemaitre έκανε τα πρώτα του μαθήματα χορού στα 11, και στα 15 δούλευε με τον Roland Petit, εφόδια που δεν μπορούσαν παρά να προδιαγράψουν την εντυπωσιακή πορεία που ακολούθησε στη συνέχεια. Όσο για τον David Krugel από τη Νότιο Αφρική, έχει να παρουσιάσει ένα βιογραφικό όλο ευρωπαϊκές και διεθνείς διακρίσεις.

Οι πέντε κορυφαίοι ερμηνευτές αποδίδουν σε μέγιστο βαθμό και επιστρέφουν στη συνέχεια τη γενναιόδωρη αγάπη του σπουδαίου Τσέχου χορογράφου για τους χορευτές του, τη μουσικότητα, τη συγκίνηση, την αγάπη για την καθαρή κίνηση.

Ώρα έναρξης: 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 25€, μειωμένο 15€

www.hellenicfestival.gr

Διάβασε σχετικά άρθρα: κι, είναι, είναι

< Προηγούμενη		Επόμενη >