Κόρη Άγγλου συνταγματάρχη, η Charlotte Rampling κάνει τα πρώτα της βήματα στη μεγάλη οθόνη, το 1965 στην Αγγλία , με τη ταινία του Richard Lester «Το νακ και πως να το αποκτήσετε ». Kατόπιν γυρίζει επιτυχημένες κωμωδίες ακολουθώντας ταυτόχρονα μαθήματα στο Royal Court School. Μετά τον ξαφνικό θάνατο της αδελφής της αποφασίζει να εγκαταλείψει την Μεγάλη Βρετανία και εγκαθίσταται στην Ιταλία όπου γνωρίζει τον Luchino Visconti , που θα την σκηνοθετήσει στην ταινία «Οι καταραμένοι », το 1969. Η καταπληκτική ερμηνεία της στην ταινία «Θυρωρός της νύχτας» (1974), την καθιερώνει σαν σταρ μεγάλου βεληνεκούς. Σ’ αυτή την πολύ επιτυχημένη ταινία της Liliana Cavani, παίζει τον ρόλο μιας φυγάδας από τα στρατόπεδα των Ναζί που διατηρεί μια περίεργη σχέση με τον πρώην δήμιο της. Υιοθετώντας το στυλ της Lauren Bacall, δεν δυσκολεύεται να γοητεύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκινώντας καριέρα στο Χολυγουντ. Συμπρωταγωνιστεί με τον Robert Mitchum στην ταινία «Farewell my lovely» (10 Δολοφόνοι για τον ντετέκτιβ Μάρλοου) (1975) και παίζει στην « ετυμηγορία» σε σκηνοθεσία του Sydney Lumet. Εγκαθίσταται στην Γαλλία στα τέλη της δεκαετίας ’70 όπου γυρίζει τις ταινίες: «Το μωβ ταξί» του Boisset, «Viva la vie!» του Lelouch και «On ne meurt que deux fois» του Deray, το 1985.

Θα επιστρέψει δυναμικά στις αρχές του 2000 με 2 ταινίες του François Ozon: «Κάτω από την άμμο» και την «Πισίνα».

Το 2001, της απονέμεται τιμητικό βραβείο César για το σύνολο της καριέρας της. Επανέρχεται θριαμβευτικά στο προσκήνιο, με τις ταινίες « Embrassez qui vous voudrez» (2002), στο «Lemming» (2002), «Το κάλεσμα του Νότου» και το «Βασικό ‘Ενστικτο 2» (2006) , και «H Δούκισα» (2008).

Στο θέατρο, η Charlotte Rampling παίζει για πρώτη φορά στο έργο του Eric-Emmanuel Schmit «Petits crimes conjugaux». Στη συνέχεια, παίζει στο Λονδίνο στο έργο «La fausse suivante». Στις αρχές του 2007 πρωταγωνιστεί στο έργο «La danse de mort» του August Strindberg στην Μadeleine.